Bazen en yakın sandıkların, en çok güvendiğin ellerden gelir hançer.
Ve o hançer, öyle bir girer ki, acısından önce soğukluğu hissedersin.
Kimi zaman fark edersin, kimi zaman bilmezden gelirsin. Çünkü bilmek, yüzüne vurmak, o an için seni değil onları özgür kılar.
Ben, yalanı fark ettiğimde sustum. Yutmadım, sadece yutmuş gibi yaptım.
Gözlerimin içine baka baka söylediğin masalı dinledim.
Sen sandın ki inandım…
Oysa ben, o an kalemime bir not düştüm.
Gün gelir, herkes kendi hikâyesinin finalini yazar.
Benim finalim, koca koca yalanlara, ince ince örülmüş ihanetlere karşı, yakıp geçen bir fırtına olacak.
Belki bugün değil…
Ama vakti geldiğinde, kimseye borç kalmayacak bu defter.
Çünkü bazı hesaplar mahkemede değil, vicdanın en sessiz köşesinde görülür.
Ve orada, hak yerini bulur.
Sadece bekle...
Yorumlar
Yorum Gönder