Son zamanlarda sık sık duyuyorum bu kelimeyi: “Tükendim.”
Ama bu kelime sadece bir yorgunluk hali değil artık.
Bir ruh hali.
Bir yaşam şekli haline geldi sanki.
Yetişmeye çalışmaktan yorulanlar, hep güçlü görünmekten bıkanlar, içten içe tükenen ama dışarıdan hâlâ gülümseyen insanlar…
Etrafımız bu kadar doluyken, içimiz neden bu kadar boş?
Modern hayat hızlı.
Sabah gözümüzü açtığımız andan itibaren başlıyor: Bildirimler, mesajlar, işler, sorumluluklar… Bir şeyleri kaçırmamak için sürekli bir koşturma hâlindeyiz.
Ama neyi yakalamaya çalışıyoruz gerçekten?
Başarı mı?
Mutluluk mu?
Yoksa sadece başkalarının gözünde “iyi gidiyor” gibi görünmeyi mi?
Bir ara veremiyoruz.
Durmak, eksik kalmak gibi geliyor.
Yavaşlamak neredeyse suç gibi.
Ama işte tam da bu yüzden, bir sabah yatağımızdan kalkmak bile ağır geliyor. Çünkü bu hızın içinde kendimize yer bırakmıyoruz.
Dinlenmeye, düşünmeye, sadece oturup bir kahve içmeye bile zaman ayırmıyoruz. Hep bir sonraki adım, bir sonraki görev, bir sonraki başarı...
Peki ya kendimiz?
O en temel parçamız?
Biz nereye gidiyoruz bu kadar hızlı?
Tükenmeden yaşamak… kulağa çok romantik geliyor belki ama aslında çok basit bir şey:
Kendine alan açmak.
Birkaç dakikalık sessizlik.
Telefonu sessize almak.
İşten sonra bir parkta yürümek.
Başarılı olmayı değil, huzurlu olmayı da hedeflemek.
Yalnızca üretmeye değil, var olmaya da izin vermek.
Hayat, yapılacaklar listesi değil.
Ve sen de bir proje değilsin.
Bir durakta oturup hiçbir şey yapmadan sadece etrafa bakmak da yaşamaktır.
Bazen “hiçbir şey yapmamak” aslında “her şeyi yeniden toplamak”tır.
Zihnini, kalbini, bedenini…
Ben artık şunu biliyorum:
Kimse her şeye yetişemiyor.
Ve kimse sürekli güçlü olmak zorunda değil.
En çok da kendimize karşı nazik olmayı öğrenmeliyiz.
Çünkü bu hayatın en uzun yol arkadaşı kendimiziz.
Ne kadar dinlenmiş, ne kadar huzurlu, ne kadar içimizle barışık olursak…
Hayat da o kadar kolaylaşıyor.
Tükenmeden yaşamak, büyük kararlar değil belki.
Ama küçük farkındalıklar.
Sabah gözünü açtığında kendine sormak: “Bugün neye ihtiyacım var?”
Ve bazen sadece “durmak” cevabını da kabul etmek.
Sesli olarak dinlemek isterseniz 👇 🌿
Yorumlar
Yorum Gönder